Wszyscy pianiści. Historia fortepianu – Gilels Emil. Emil Gilels: biografia, zdjęcia i ciekawostki Związek między biografią Emila Gilelsa a jego twórczością

23.03.2022

Niesamowicie utalentowany pianista Emil Gilels, muzyk i wirtuoz, człowiek stulecia, niedościgniony mistrz

Epoka radziecka jest jednym z najwspanialszych i najnowszych okresów w historii Rosji, zwyczajem jest ją wychwalać, zwyczajem jest krytykować, mówić z nienawiścią lub nostalgią, nie ma zwyczaju pozostawać wobec niej obojętnym.

Były to lata trudne, lata ciągłej walki, wielkich osiągnięć, wspaniałych idei i strasznych tragedii, w ciągu siedemdziesięciu lat naród radziecki doświadczył tyle, czego inne narody nie mogły doświadczyć przez kilka stuleci.

W krótkim czasie z popiołów wojny domowej i rewolucji zbudowano nowe państwo, stworzono niespotykaną wcześniej ideologię i powołano do życia nową kulturę. To był czas siły, odwagi, niesamowitej dynamiki i energii.

Era radziecka znalazła także swoje ucieleśnienie w muzyce; jednym z „heroldów” jej „brzmienia” był niezwykle utalentowany pianista Emila Gilelsa, muzyk i wirtuoz, człowiek stulecia, niedościgniony mistrz, którego gra chłonęła wszystko, co najlepsze w „radzieckim” brzmieniu klasyki.

Każdy wielki pianista, jak każdy wielki kompozytor, ma swoje brzmienie, charakterystyczny styl, który odróżnia go od wszystkich innych. Technika, sposób wykonania, inspiracja, wirtuozeria – wszystkie te cechy wynikają w dużej mierze z charakteru pianisty, jego poglądów życiowych i upodobań.

„Ekscentryczny” Glenn Gould widział w muzyce niewypowiedzianie głęboką duchowość, którą starał się przekazać słuchaczowi. György Csiffra, człowiek najtrudniejszego losu, jakby walcząc z przeciwnościami losu, grał niesamowicie radośnie, lekko, pomagając swoją muzyką i innym odnaleźć siłę do przetrwania życiowych wstrząsów.

Aleksiej Sułtanow zasłynął z „piekielnego” występu, przeszywającego widza do szpiku kości.

A Emil Gilels, poważny, powściągliwy, silny człowiek, ucieleśniał grę ostrą, dynamiczną, odważną, pełną jaskrawych kolorów, grę, która zdawała się stać się wezwaniem do życia i walki.

Być może muzyka Gilelsa wywarła tak duże wrażenie po części dzięki zachowaniu samego wirtuoza: Emil był zawsze surowy, powściągliwy i absolutnie nieporuszony. Miał wrażenie, że wie, że ma pełną kontrolę nad sytuacją, jego wizerunek i jego występ tworzyły zgrany tandem, wywierając na widzu niezatarte wrażenie.

„Milya Gilels jest wyjątkowym dzieckiem ze względu na swoje rzadkie zdolności. Natura obdarzyła go cudownymi rękami i rzadkim uchem, typowym dla tych, którzy urodzili się wyłącznie do gry na fortepianie” – wspominał o swoim młodym uczniu Ya. I. Tkach, gdy miał zaledwie trzynaście lat.

Emil Gilels był nie tylko wybitnym wirtuozem, posiadającym niemal najlepszą technikę wśród muzyków radzieckich, a nawet muzyków całego świata swojej epoki, był także muzykiem wspaniałym, potrafiącym prezentować klasykę w swój własny, rygorystyczny, ale efektowny sposób.

„Pierwszą rzeczą, która wyróżnia Gilelsa, jest jego męskość i silna wola, intensywność zabawy. Jej wykonanie jest całkowicie obce sentymentalizmowi, manierze i zniewieściałości. Myślenie artystyczne Gilelsa nie zna egzaltacji i pretensjonalności. We wszystkim można wyczuć nadmiar zdrowej energii, naturalnie płynącej z jego natury... To jest sztuka realistyczna, afirmująca życie, sztuka zbliżeń, energetycznych linii i kolorów” – mówił o grze Emila inny znany wirtuoz Jakow Milstein .

Występ Gilelsa był ucieleśnieniem epoki sowieckiej – potężny, powściągliwy, surowy i odważny, pełen dynamiki i pełnego pasji wezwania do życia

Gra Gilelsa była ucieleśnieniem epoki sowieckiej – potężna, powściągliwa, surowa i odważna, pełna dynamiki i namiętnego wezwania do życia, tworzenia, tworzenia, poszukiwania i utwierdzania swojego miejsca w życiu.

Ten sposób wykonania nie stracił na aktualności nawet teraz, gdy istnieje wiele rodzajów muzyki, które dążą do tego samego efektu. Co dziwne, gra Gilelsa może znacznie przewyższyć współczesne techno, RnB, dubstep i inne „energetyczne” style muzyczne właśnie dzięki swojej zdolności do dawania człowiekowi woli życia, wewnętrznej siły i energii.

Na szczęście dziedzictwo Gilelsa przetrwało w nagraniach koncertowych, płytach studyjnych oraz w postaci setek materiałów przeniesionych do współczesnych mediów i dzięki temu dostępnych dla tych, którzy chcą wiedzieć, jak wygląda prawdziwie męska muzyka.

Kochanie losu

Emil Grigorievich Gilels urodził się 6 października 1916 roku w Odessie, będąc świadkiem upadku Imperium Rosyjskiego, nadejścia rewolucji i nieco wyprzedzając epokę sowiecką, która zapewniła mu światową sławę.

Emil pochodził z rodziny żydowskiej: jego ojciec Grzegorz był robotnikiem, matka Estera zajmowała się rodziną i domem. Zarówno przyjaciele, jak i biografowie Gilelsa zauważają, że otrzymał dość dobre, choć niezwykle surowe wychowanie; jego rodzice byli dość twardymi ludźmi, co niewątpliwie wpłynęło na charakter muzyka.

Mały Emil, który wcześnie poczuł pasję do muzyki i miłość do sceny, zachęcał nawet dzieci z sąsiednich podwórek do wystawiania przedstawień teatralnych na podstawie napisanych przez niego sztuk.

Jeszcze przed ukończeniem studiów Gilels został zwycięzcą pierwszego ogólnounijnego konkursu muzycznego

Pierwszym nauczycielem muzyki Gilelsa był Ya. I. Tkach, dzięki któremu w wieku 13 lat Milya mogła publicznie pochwalić się swoimi talentami, dając koncert zakończony gromkimi brawami.

Potem było Konserwatorium w Odessie, do którego mniej więcej w tych samych latach, mimo wysiłków ojca, nauczyciel muzyki, krnąbrny, również mieszkający w Odessie, nigdy nie dostał się do szkoły.

A legendarny Heinrich Neuhaus pomógł młodemu wirtuozowi osiągnąć w Moskwie doskonałość techniczną i tutaj warto jeszcze raz wspomnieć o Światosławie Richterze, bo mimo wszystkich wybitnych sukcesów Gilelsa to właśnie Richtera, „uporczywego” pianisty, Heinrich Gustawowicz nazwał swoim ulubiony uczeń.

Z drugiej strony talenty Gilelsa podziwiał sam Gilels, który poznał wirtuoza podczas studiów w Odessie.

Jeszcze przed ukończeniem studiów Gilels zasłynął jako natchniony interpretator i genialny muzyk; został zwycięzcą pierwszego Ogólnounijnego konkursu muzycznego, a następnie udało mu się wygrać kilka prestiżowych konkursów europejskich. A potem była już tylko sława, sukces, uznanie i jasna linia życia pianisty, która przesiąknęła całą epokę sowiecką.

Żony i kochanki

Pozornie surowy i powściągliwy Gilels nie potrafił szczególnie wyraźnie wyrazić swoich uczuć. Jednak jego historia życia naznaczona jest jasnymi momentami związanymi z kobietami.

Zdarzały się też tragedie – pierwsza żona mistrza, pianistka Rosa Tamarkina, z którą był związany w latach wojny, kiedy Gilels dużo koncertował w całym ZSRR (m.in. w oblężonym Leningradzie), zmarła przedwcześnie, pozostawiając muzyka, który nie przekroczył progu trzydziestu lat, jest wdowcem.

Emil Gilels zmarł w 1986 roku, ale pozostał najbardziej utalentowanym i szanowanym muzykiem w kraju

W trudnych latach wojny Gilels miał także burzliwy romans z Bonyą Girshberg, łotewską Żydówką, komunistką, której udało się odsiedzieć czynną pracę polityczną i straciła prawie całą rodzinę w faszystowskich obozach.

Bonya i Emil poznali się podczas wizyty wirtuoza w Kirowie, gdzie emigrant, który prawie nie znał rosyjskiego, pracował jako pielęgniarka w stopniu młodszego porucznika. Rozgorzało między nimi gorące uczucie, które trwało kilka lat i dotknęło nie tylko tę dwójkę, ale także większość znanych muzyków tamtych czasów, za pośrednictwem których Emil przekazywał Bonie swoje zmysłowe i natchnione listy.

Ślub się nie udał - Girshberg „przestraszył się” trudnego temperamentu pianisty i nie mógł związać z nim swojego życia, wyszła za mąż za chirurga wojskowego, z którym szczęśliwie spędziła resztę życia. A Gilels nie mniej szczęśliwie związał swoje życie z poetką i entuzjastyczną wielbicielką jego talentu Farizet Khutsistovą, której udało się pozostawić nam oszałamiająco usystematyzowane archiwum ponad 11 tysięcy dokumentów o życiu Gilelsa.

Emil Gilels zmarł 14 października 1986 roku w Moskwie, przeżył od A do Z całą wielką epokę sowiecką, ale prawdopodobnie na szczęście nie doczekał upadku kraju. Był ulubieńcem Stalina, Chruszczowa, Breżniewa, najbardziej utalentowanego i szanowanego muzyka w kraju.

GILELS Emil Grigoriewicz (19.X1916 - 14.X1985)

przysł. sztuka. ZSRR (1954), laureat państwowy. (1946) i Lenina (1962) nagrody, Bohater Pracy Socjalistycznej (1976)

Emil Grigorievich nie lubił udzielać wywiadów i rzadko pojawiał się w prasie. Może tylko raz przypomniał sobie odległe czasy Odessy. „Jako dziecko mało spałem. W nocy, kiedy było już cicho, wyjąłem spod poduszki linijkę mojego ojca i zacząłem dyrygować. Mały, ciemny pokój dziecięcy zamienił się w olśniewającą salę koncertową. Stojąc na scenie, Poczułem za sobą oddech ogromnego tłumu, w oczekiwaniu. Orkiestra zamarła. Podniosłem pałeczkę, a powietrze wypełniło się pięknymi dźwiękami. Dźwięki płynęły coraz mocniej, fortissimo!

Ale wtedy drzwi zwykle otwierały się lekko i zaniepokojona matka przerywała koncert w najciekawszym momencie; -Znowu machasz rękami i śpiewasz w nocy zamiast spać? Czy znowu wziąłeś linijkę? Daj to teraz i zasypiaj w dwie minuty! W ciągu dnia też miałem ważne sprawy do załatwienia. Napisałem sztukę o człowieku, który chce studiować muzykę i zostać gwiazdą.

Premiera tego spektaklu odbyła się przed drzwiami naszego domu. W przedstawieniu zaangażowały się wszystkie dzieci z naszego podwórka. Ozdobą i ozdobą były dywany przemycone z domu. Grałem główną rolę muzyka, jednocześnie będąc suflerem.

Moje myśli z dzieciństwa były całkowicie pochłonięte muzyką.”

Jego marzenie spełniło się, być może szybciej, niż się spodziewał.

Wrażenia naocznych świadków: „W zatłoczonej Wielkiej Sali Konserwatorium Moskiewskiego zapanowało ogólne podniecenie Po wykonaniu przez Gilelsa fantazji na temat „Wesela Figara” Mozarta i Liszta cała sala wstała. Nieznajomi ludzie podchodzili do siebie, wymieniali okrzyki entuzjazmu, a nawet wdawali się w gorące spory w związku z niewystarczającymi ich zdaniem pochwałami rzuconymi E. Gilelsowi. Patrząc na ten brzęczący, gestykulujący rój ludzi, od razu i bezbłędnie można było stwierdzić, że nastąpiło wielkie, radosne wydarzenie. Młody człowiek stanął twarzą do publiczności i kłaniał się tak spokojnie, jak minutę wcześniej, zanim zasiadł przy fortepianie i wydobywał z niego niezrozumiałe dźwięki. Ogólnie rzecz biorąc, najbardziej niezwykłą cechą zewnętrznego zachowania wirtuoza jest jego całkowity spokój. To nie jest udawany spokój, ale naturalny stan podyktowany zdrowiem fizycznym i psychicznym oraz ogromnym talentem popowym”.

Tak, A. Alschwang miał całkowitą rację: moskiewska publiczność, która uczestniczyła w przesłuchaniach Ogólnounijnego Konkursu w 1933 roku, była świadkiem narodzin jednej z czołowych postaci sztuk performatywnych XX wieku.

Przyszły zwycięzca konkursu przyjechał do Moskwy z Odessy, gdzie w wieku 13 lat dał swój pierwszy samodzielny koncert. Nauczyciel wciąż bardzo młodego pianisty Ya. I. Tkach niezwykle wnikliwie ocenił możliwości swojego ucznia: „Mil Gilels jest dzieckiem wybitnym w swoich rzadkich zdolnościach. Natura obdarzyła go wspaniałymi rękami i rzadkim uchem, co jest typowe tych, którzy urodzili się wyłącznie do gry na pianinie.” Naprawdę tak; urodził się, aby zostać pianistą. A w przyszłości wielokrotnie zauważano niesamowitą organiczność jego gry, swego rodzaju wewnętrzną jedność z klawiaturą, z instrumentem. Wszystko to wymagało ostrożnego podejścia i ciężkiej pracy pod okiem doświadczonego nauczyciela. Takim nauczycielem Gilelsa w Konserwatorium w Odessie został B. M. Reingbald. Znacznie później wybitna artystka pisa.l: „...sprawiedliwość wymaga stwierdzenia, że moją prawdziwą nauczycielką muzyki była Berta Michajłowna... Była osobą o wielkiej kulturze... Posiadając wrażliwość umysłową, potrafiła rozpoznać mocne strony swoich uczniów i obudź w nich pragnienia, wydobądź swoje najlepsze cechy.

Oczywiście, jak każdy wielki artysta, Gilels przez lata rozwijał się, wzbogacał swój wewnętrzny świat, otwierając dla siebie i ludzi coraz to kolejne strony muzycznej skarbnicy. Jednak już u progu dojrzałości był osobą niezwykle integralną pod względem artystycznym. „Jestem absolutnie przekonany” – powiedział Ya. Flier, gratulując koledze z okazji 60. urodzin – „że Gilels już w wieku 16 lat był pianistą światowej klasy. Wielokrotnie wracam do tej myśli: jak bardzo był głuchy i krótkowzroczny część krytyków i biografów Gilelsa, którzy postrzegali go jedynie jako fantastycznego wirtuoza, który „przeglądał” (a raczej „słuchał”) go jako niesamowitego muzyka... Już w młodości twórczość Gilelsa była rzadką fuzją inteligencja artystyczna, twórcza wyobraźnia, naturalna pianistyka, doskonałe wyczucie formy i stylu.. Dla mnie ścieżka wykonawcza Emila Grigorievicha to jeden monolit.”

Pomimo oszałamiającego początku rozwój Gilelsa jako artysty generalnie przebiegał z zasadniczą konsekwencją. Ważną rolę w tym procesie odegrały lata doskonalenia pod okiem G. G. Neuhausa w Wyższej Szkole Doskonałości Artystycznej (obecny staż asystenta) Konserwatorium Moskiewskiego (1935–1938). W tym okresie młody pianista zyskał światową sławę . Po drugiej nagrodzie na Konkursie Wiedeńskim (1936), triumfalnym zwycięstwie na Międzynarodowym Konkursie im. E. Ysaye'a w Brukseli (1938). Od tego czasu dziesięciolecia niestrudzonej działalności koncertowej na całym świecie wprowadziły Gilelsa do grona najwybitniejszych pianistów naszych czasów.

Niezwykle trudno jest w skrócie scharakteryzować najważniejsze cechy twórczego wyglądu wielkiego i wszechstronnego artysty (mianowicie Gilelsa). W dużej mierze prawdziwy jest jeden z subtelnych paradoksów Spinozy: „Definiować znaczy ograniczać”. A jednak można zgodzić się z Y. Milsteinem, który pisze: „Pierwszą rzeczą, która wyróżnia Gilelsa, jest męskość i silna wola gry. Jego występ jest całkowicie obcy sentymentalizmowi, manieryzmowi i zniewieściałości Gilelsa nie tylko w miejscach inspiracji, ale nawet w ponurych, melancholijnych epizodach jest zawsze nieco surowy i celowo powściągliwy. Myśl artystyczna Gilelsa nie zna egzaltacji i pretensjonalności. We wszystkim można wyczuć nadmiar zdrowej energii, z której w sposób naturalny emanuje jego natura... To sztuka realistyczna, afirmująca życie, sztuka zbliżeń, energetyczne linie i kolory.

Powyższa obserwacja sięga roku 1948, kiedy artysta miał za sobą nie tylko błyskotliwą młodość, ale i trudne lata wojny, występy dla żołnierzy frontowych w oblężonym Leningradzie i pierwsze podróże zagraniczne. Prawie dziesięć lat później G. Kogan zdaje się kontynuować cytowany fragment: „Gilels jest cały ziemski, cały na ziemi Niepowstrzymana siła życia triumfuje w grze pianisty, wylewa się spod jego palców, nasycając salę elektrycznością: słuchacze wydają się młodsi, ich oczy błyszczą, krew krąży szybciej w żyłach. Żywiołem artysty jest potężny dynamiczny rozwój, jego muzyka jest odważna i potężna.

Połowa lat 50. to już czas światowego uznania artysty, który jako jeden z pierwszych reprezentował radziecką sztukę pianistyczną na scenach wielu krajów, w tym Stanów Zjednoczonych.

I na koniec jeszcze jedna cecha, która wzmacnia poprzednie. I. Popow napisał w 1970 r.: „Pod względem pełni emocjonalnej, pod względem władczej imperatywu mowy muzycznej jego styl twórczy przypomina interpretację dzieł muzycznych największych dyrygentów naszych czasów. Nic zewnętrznego, żadnych dźwiękowych ramplisów. żadnych celowych efektów, żadnych banałów. Każda fraza brzmi jasno, efektownie. Wszystkie detale są rzeźbiarsko wyrzeźbione, a jednocześnie wszystkie są skorelowane z całością, służąc identyfikacji tego, co najważniejsze. muzyczno-dramatyczna koncepcja utworu... Koncepcje wykonawcze pianisty są zawsze zadziwiająco proste, jednak jest to prostota najwyższa, która diametralnie przeciwstawia się prymitywności i jest jej antypodem... Nie ma nic trudniejszego w sztuce niż osiągnięcie tego wysoka prostota, od której otwierają się ogromne figuratywne odległości. Wydawać by się więc mogło, że artystyczne credo Gilelsa nie uległo na przestrzeni lat znaczącym zmianom. Nie, tylko powierzchowne zrozumienie doprowadzi do takiego wniosku. Wszystkie wymienione cechy faktycznie stanowiły podstawę konstrukcji artystycznych pianisty. I jest całkiem naturalne, że słusznie zyskał reputację doskonałego interpretatora twórczości Beethovena. Przeczytaj jeszcze raz powyższe wypowiedzi, a stanie się dla ciebie jasne, jak ogólna orientacja twórczości Gilelsa odpowiada treści wielu dzieł Beethovena, a w szczególności jego pięciu koncertów fortepianowych, których interpretacja stała się jedną z najbardziej wybitne osiągnięcia dojrzałego Gilelsa. Długa podróż artysty zaprowadziła go do cykli Beethovena, podczas których opanował najróżniejsze obszary repertuarowe – od wirtuozerii fantazji Liszta i rapsodii po głęboką koncentrację Schuberta czy Brahmsa.

Gilels sprawił krytykom wiele kłopotów. Włączając pianistę do grona wybitnych „Beethovenistów”, czasami wykluczali z „posiadłości Gilelsa” np. Mozarta. Największy entuzjazm wywołały później programy Mozarta artysty. Podobnie jest z Chopinem. Jeden z recenzentów zauważył w 1972 roku, że po prostu trudno było rozpoznać „skupionego i zdyscyplinowanego Gilelsa”, gdy podczas wykonywania I Ballady Chopina „wpadał w ekstatyczny szał”. Sam Gilels zauważył kiedyś, że uwielbia „opór materiału”. I zawsze to przezwyciężał...

Repertuar pianisty jest oczywiście ogromny i nie sposób choćby pokrótce omówić tu wszystkich jego aspektów. Niemniej jednak należy zauważyć, że Gilels szczególnie interesował się rosyjską klasyką. Prawdziwie standardową interpretację I Koncertu Czajkowskiego znają wszyscy. Gilels dał się jednak poznać jako zagorzały promotor dwóch innych koncertów wielkiego kompozytora. Niezwykle znacząca jest także rola artysty w „rehabilitacji” pianistycznego dziedzictwa Medtnera. Trudno przecenić zasługi Gilelsa dla muzyki radzieckiej. W jego Programach znajdziemy najważniejsze dzieła D. Szostakowicza, A. Chaczaturiana, D. Kabalewskiego, M. Weinberga, A. Babajanyana i oczywiście S. Prokofiewa. Gilels po raz pierwszy wykonał Ósmą Sonatę S. Prokofiewa.

Działalność artystyczna, muzyczna i społeczna Gilelsa jest zróżnicowana. W latach 40-50 dużą wagę przywiązywał do gry zespołowej, występując w duetach instrumentalnych o różnych składach, triach, wspólnie z Kwartetem Beethovena. Można powiedzieć, że nagrania artysty na płytach oznaczone są „znakiem jakości”; Wśród tych ostatnich być może przede wszystkim warto wyróżnić nagranie wszystkich pięciu koncertów Beethovena z towarzyszeniem orkiestry pod dyrekcją amerykańskiego dyrygenta D. Sella.

Od 1938 Gilels wykładał w Konserwatorium Moskiewskim, a od 1952 był jego profesorem. Wśród jego uczniów są laureaci międzynarodowych konkursów I. Żukow, M. Mdivani i inni.

Emil Gilels cieszył się najwyższym autorytetem w muzycznym świecie. Był stale zapraszany do jury najważniejszych konkursów sztuk performatywnych (Paryż, Bruksela i in.). To on stał na czele jury pianistycznego pierwszych czterech międzynarodowych konkursów im. Czajkowskiego. Gilels został wybrany członkiem honorowym Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie (1967), profesorem honorowym Konserwatorium w Budapeszcie (1968) i honorowym akademikiem Akademii Rzymskiej „Santa Cecilia” (1980), odznaczony złotym medalem miasta Paryż (1967), belgijski Order Leopolda I (1968) i wiele innych wysokich odznaczeń.

Przez około pół wieku melomani spotykali się z Emilem Gilelsem. Ale mało kto mógł twierdzić, że znał już wszystko w palecie wspaniałego pianisty. Każdy jego koncert był odkrywaniem nowych światów w dziedzinie myśli artystycznej. „Wśród naszych artystów, którzy są u szczytu sławy i dojrzałości twórczej” – pisał G. Shokhman w czasopiśmie „Musical Life”, Gilels wyróżnia się chyba największą dynamiką: w jego sztuce stale zachodzą pewne zmiany, a w Oprócz wcześniej przewidywanych, „gwarantowanych nazwiskiem i przeszłymi spotkaniami, na koncertach pianisty często można spotkać się z nieoczekiwanymi, a czasem wręcz oszałamiającymi świadectwami intensywnej, można powiedzieć wybuchowe wewnętrzne życie duchowe artysty.” Dlatego tak stosowne byłoby na zakończenie przypomnienie, w odniesieniu do Gilelsa, parafrazując wypowiedź Puszkina o Rossinim, który był „wiecznie ten sam, wiecznie nowy”…

Literatura: Delson V. Emil Gilels – M., 1959; Rabinovich D. Portrety pianistów.-M., 1970; Khentova S. Emil Gilels – M., 1967; Laureaci Nagrody Lenina. Sob. - M., 1970; Duma muzyki radzieckiej - M., 1987.

Cytat Na podstawie książki: Grigoriev L., Platek J. „Nowocześni pianiści”. Moskwa, „Kompozytor radziecki”, 1990

Podczas kopiowania materiałów witryny wymagany jest aktywny link do!

Jeden z wybitnych krytyków muzycznych powiedział kiedyś, że nie ma sensu dyskutować na temat tego, kto jest pierwszy, kto drugi, a kto trzeci wśród współczesnych pianistów radzieckich. Tabela rang w sztuce jest więcej niż wątpliwa, argumentował ten krytyk; artystyczne sympatie i gusta ludzi są różne: jedni mogą lubić takiego a takiego wykonawcę, inni będą preferować takiego a takiego… „Ale” – kontynuował dalej – „nie próbując rozstrzygać, kto w tej genialnej galaktyce gra lepiej niż reszta, można jednak ustalić, czyja sztuka wywołuje największy oddźwięk społeczny, cieszy się największym zainteresowaniem ogólny uznanie wśród szerokiego kręgu słuchaczy” (Kogan G.M. Pytania pianistyczne.-M., 1968. s. 376.). Takie sformułowanie pytania należy uznać, jak się zdaje, za jedyne słuszne. Jeżeli, idąc za logiką krytyka, mówimy o performerach, których sztuka przez kilkadziesiąt lat cieszyła się najbardziej „powszechnym” uznaniem i wywołała „największy oddźwięk społeczny”, to niewątpliwie do grona pierwszych należy zaliczyć E. Gilelsa.

Twórczość Gilelsa słusznie uważana jest za jedno z najwyższych osiągnięć pianistyki XX wieku. Dotyczy to zarówno naszego kraju, gdzie każde spotkanie z artystą stawało się wydarzeniem o dużej skali kulturalnej, jak i zagranicą. Prasa światowa wielokrotnie i wyraźnie wypowiadała się w tej sprawie. „Na świecie jest wielu utalentowanych pianistów i kilku wielkich mistrzów, którzy wznoszą się ponad wszystkich. Emil Gilels jest jednym z nich…” (Humanité, 1957, 27 czerwca). „Tytani fortepianowi tacy jak Gilels rodzą się raz na sto lat” (Mainichi Shimbun, 1957, 22 października). Oto niektóre, wcale nie najbardziej obszerne, wypowiedzi zagranicznych recenzentów na temat Gilelsa…

Jeśli potrzebujesz nut na fortepian, poszukaj ich w Notestore.

Emil Grigoriewicz Gilels urodził się w Odessie. Ani jego ojciec, ani matka nie byli zawodowymi muzykami, ale rodzina kochała muzykę. W domu znajdował się fortepian i ta okoliczność, jak to często bywa, odegrała ważną rolę w losach przyszłego artysty.

„Jako dziecko mało spałem” – powiedział później Gilels. „W nocy, gdy było cicho, wyjąłem spod poduszki linijkę ojca i zacząłem dyrygować.
Mały, ciemny pokój dziecięcy zamienił się w olśniewającą salę koncertową. Stojąc na scenie, czułem za sobą oddech ogromnej publiczności, a z przodu czekała orkiestra. Podnoszę pałeczkę i powietrze wypełnia się pięknymi dźwiękami. Dźwięki stają się coraz głośniejsze. Forte, fortissimo!
...Ale wtedy drzwi zwykle lekko się otwierały, a zaniepokojona matka przerywała koncert w najciekawszym momencie:
-Znowu machasz rękami i śpiewasz w nocy zamiast spać? Czy znowu wziąłeś linijkę? Oddaj go teraz i zaśniesz za dwie minuty!”

Kiedy chłopiec miał około pięciu lat, został zabrany do nauczyciela Odesskiej Szkoły Muzycznej Jakowa Izaakowicza Tkacha. Był wykształconym, kompetentnym muzykiem, uczniem słynnego Raoula Pugno. Sądząc po zachowanych na jego temat wspomnieniach, jest on erudytą w zakresie różnych wydań repertuaru fortepianowego. I jeszcze jedno: zdeklarowany zwolennik niemieckiej szkoły etiud. U Tkacha młody Gilels studiował wiele opusów Leshgorna, Bertiniego i Moszkowskiego; położyło to najsilniejszy fundament pod jego technikę. Tkacz był surowy i wymagający w nauce; Gilels od samego początku był przyzwyczajony do pracy – regularnej, jasno zorganizowanej, bez żadnych ustępstw i koncesji.

„Pamiętam mój pierwszy występ” – kontynuował Gilels. „Jako siedmioletni uczeń szkoły muzycznej w Odessie poszedłem na scenę, aby zagrać sonatę C-dur Mozarta. Rodzice i nauczyciele siedzieli z tyłu i uroczyście czekali. Na szkolny koncert przybył słynny kompozytor Greczaninow. Wszyscy trzymali w rękach prawdziwe, drukowane programy. W programie, który widziałem po raz pierwszy w życiu, widniał napis: „Sonata hiszpańska Mozarta”. Mile Gilels.” Zdecydowałem, że „hiszpański”. - to znaczy hiszpański i byłem bardzo zaskoczony. Skończyłem grać. Fortepian stał tuż przy oknie. Piękne ptaki przyleciały na drzewo za oknem. Zapominając, że to scena, z wielkim zainteresowaniem zacząłem przyglądać się ptakom. Potem podeszli do mnie i cicho zasugerowali, żebym szybko opuścił scenę. Niechętnie wyszłam, patrząc ponownie w okno. Tak zakończył się mój pierwszy występ.” (Gilels E. G. Moje marzenia się spełniły! // Życie muzyczne. 1986. nr 19. s. 17.).

W wieku 13 lat Gilels wstąpił do klasy Berty Michajłowny Reingbald. Odtwarza tu ogromną ilość muzyki, uczy się wielu nowych rzeczy – i to nie tylko z zakresu literatury fortepianowej, ale także innych gatunków: opery, symfonii. Reingbald wprowadza młodego człowieka w kręgi odeskiej inteligencji i zapoznaje go z wieloma ciekawymi osobami. Przychodzi miłość do teatru, do książek – Gogola, O’Henry’ego, Dostojewskiego; życie duchowe młodego muzyka z roku na rok staje się coraz bogatsze, bardziej urozmaicone. Człowiek o wielkiej kulturze wewnętrznej, jeden z najlepszych pedagogów, którzy tam pracowali te lata w Konserwatorium w Odessie, Reingbald Bardzo pomogła swojemu uczniowi, przybliżyła go do tego, czego najbardziej potrzebował. taki związek z samym sobą... Na zawsze zachował w sobie poczucie głębokiej wdzięczności wobec Reingbalda.

I wkrótce przyszła do niego sława. Nadszedł rok 1933, w stolicy ogłoszono I Ogólnounijny Konkurs Muzyków Wykonawczych. Jadąc do Moskwy Gilels nie liczył zbytnio na szczęście. To, co się stało, było całkowitym zaskoczeniem dla niego samego, Reingbalda i wszystkich innych. Jeden z biografów pianisty, wracając do odległych dni konkursowego debiutu Gilelsa, maluje następujący obraz:

„Pojawienie się na scenie ponurego młodego mężczyzny pozostało niezauważone.
Zajęty podszedł do fortepianu, podniósł ręce, zatrzymał się i zaciskając uparcie usta, zaczął grać.
Ludzie na sali stali się ostrożni. Zrobiło się tak cicho, że wydawało się, że ludzie zamarli w ruchu. Oczy zwróciły się w stronę sceny. A stamtąd popłynął potężny prąd, porywając słuchaczy i zmuszając ich do posłuszeństwa wykonawcy. Napięcie rosło. Tej sile nie można było się oprzeć i po finałowych dźwiękach „Wesela Figara” wszyscy rzucili się na scenę. Zasady zostały złamane. Publiczność oklaskiwała. Jury oklaskiwało. Nieznajomi dzielili się ze sobą swoją radością. Wielu miało łzy radości w oczach.
I tylko jedna osoba stała spokojnie i spokojnie, choć wszystko go martwiło – był to sam wykonawca”. (Khentova S. Emil Gilels. - M., 1967. s. 6.).

Sukces był całkowity i bezwarunkowy. Wrażenie spotkania nastolatka z Odessy przypominało, jak wówczas mówiono, wrażenie wybuchu bomby. Gazety były pełne jego fotografii, radio roznosiło wieści o nim po wszystkich zakątkach Ojczyzny. A potem powiedz: Pierwszy pianista, który zdobył Pierwszy w historii kraju konkurs twórczej młodzieży. Na tym jednak nie zakończyły się triumfy Gilelsa. Minęły kolejne trzy lata i zdobył drugą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie w Wiedniu. Następnie – złoty medal na najtrudniejszych zawodach w Brukseli (1938). Obecne pokolenie wykonawców przyzwyczajone jest do częstych, konkurencyjnych potyczek, nie można już zaskakiwać regaliami laureatów, tytułami i wieńcami laurowymi różnych nominałów. Inaczej było w czasach przedwojennych. Zawodów było mniej, a zwycięstwa znaczyły więcej.

W biografiach wybitnych artystów często podkreślany jest jeden znak: ciągła ewolucja twórczości, nieustanny ruch do przodu. Talent niższej rangi prędzej czy później utrwali się w pewnych granicach; talent na dużą skalę nie zatrzymuje się długo w żadnej z nich. „Biografia Gilelsa…” – napisał kiedyś G. G. Neuhaus, który nadzorował studia młodego człowieka w Szkole Mistrzowskiej Konserwatorium Moskiewskiego (1935–1938), „wyróżnia się stałą, konsekwentną linią wzrostu i rozwoju. Wielu, nawet bardzo utalentowanych pianistów, utknie w pewnym momencie, poza którym nie obserwuje się żadnego specjalnego ruchu (ruchu w górę!). Odwrotnie jest w przypadku Gilelsa. Z roku na rok, z koncertu na koncert, jego występy rozkwitają, wzbogacają się i udoskonalają.” (Neigauz G. G. Sztuka Emila Gilelsa // Refleksje, wspomnienia, pamiętniki. s. 267.).

Tak było na początku drogi artystycznej Gilelsa i tak pozostało także w przyszłości – aż do ostatniego etapu jego działalności. Swoją drogą powinniśmy zwrócić na to szczególną uwagę i rozważyć go bardziej szczegółowo. Po pierwsze, samo w sobie jest niezwykle interesujące. Po drugie, jest stosunkowo mniej zadrukowana niż poprzednie. Krytyka muzyczna, wcześniej tak uważna dla Gilelsa, pod koniec lat siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych, zdawała się nie nadążać za ewolucją artystyczną pianisty.

Co więc było dla niego charakterystyczne w tym okresie? Co chyba najpełniej wyraża się w tym określeniu konceptualność. Niezwykle wyraźna identyfikacja koncepcji artystycznej i intelektualnej w wykonanej kompozycji: jej „podtekstu”, wiodącej idei figuratywnej i poetyckiej. Prymat tego, co wewnętrzne nad zewnętrznym, merytorycznego nad technicznie formalnym w procesie odtwarzania muzyki. Nie jest tajemnicą, konceptualność w prawdziwym tego słowa znaczeniu – tę, którą miał na myśli Goethe, który twierdził, że Wszystko w dziele sztuki ostatecznie decyduje głębia i duchowa wartość koncepcji – zjawisko dość rzadkie w wykonawstwie muzycznym. Charakterystyczne, ściśle rzecz biorąc, jedyne osiągnięcia najwyższego rzędu - jak dzieło Gilelsa, w którym wszędzie, od koncertu fortepianowego po miniaturę trwającą półtorej do dwóch minut dźwięku, poważny, pojemny, psychologicznie skondensowany pomysł interpretacyjny jest na pierwszym planie.

Gilels dał kiedyś doskonałe koncerty; jego gra zadziwiała i urzekała techniczną mocą; powiedzieć prawdę, materiał tutaj wyraźnie przeważał nad duchowym. Co się stało, to się stało. Kolejne spotkania z nim chciałbym raczej przypisać pewnego rodzaju rozmowie o muzyce. Rozmowy z mistrzem, mądrym i posiadającym duże doświadczenie w działaniach wykonawczych, wzbogacają wieloletnie, coraz bardziej złożone refleksje artystyczne, które ostatecznie nadały szczególną wagę jego wypowiedziom i osądom jako interpretatora. Najprawdopodobniej odczucia artysty dalekie były od spontaniczności i bezpośredniej otwartości (on jednak zawsze był lakoniczny i powściągliwy w swoich emocjonalnych objawieniach); miały jednak pojemność, bogatą skalę wydźwięku i ukrytą, jakby skompresowaną, wewnętrzną siłę.

Dało się to odczuć niemal w każdym numerze obszernego repertuaru Gilelsa. Być może jednak emocjonalny świat pianisty był najwyraźniej widoczny w jego Mozarcie. W przeciwieństwie do lekkości, wdzięku, beztroskiej żartobliwości, zalotnego wdzięku i innych dodatków „stylu szarmanckiego”, które zadomowiły się w interpretacji dzieł Mozarta, w Gilelsowych wersjach tych dzieł dominowało coś nieporównywalnie poważniejszego i znaczącego. Cicha, ale bardzo wyraźna, śpiewna i wyraźna wymowa pianistyczna; tempa wolne, momentami zdecydowanie wolne (swoją drogą pianista stosował tę technikę coraz częściej i skuteczniej); majestatyczny, pewny siebie, maniera performerska przepojona wielką godnością – w końcu ton ogólny, nie całkiem zwyczajny, jak się mówiło w tradycyjnej interpretacji: napięcie emocjonalne i psychiczne, elektryzacja, duchowe skupienie… „Być może historia nas zwodzi : czy Mozart – „Czy to rokoko?” Zagraniczna prasa nie bez pompatyczności pisała po występach Gilelsa w ojczyźnie wielkiego kompozytora: „Może przywiązujemy do tego zbyt dużą wagę zwracać uwagę na kostiumy, scenerię, biżuterię i fryzury? Emil Gilels sprawił, że pomyśleliśmy o wielu tradycyjnych i znanych rzeczach.” (Shumann Karl. Gazeta południowoniemiecka. 1970. 31 stycznia). Rzeczywiście Mozart Gilelsa – czy to dwudziesty siódmy, czy dwudziesty ósmy koncert fortepianowy, trzecia lub ósma sonata, Fantazja d-moll czy wariacje F-dur na temat Paisiello (Utwory najczęściej pojawiały się na plakatach Mozarta Gilelsa w latach siedemdziesiątych.)- nie wzbudził najmniejszego skojarzenia z wartościami artystycznymi a la Lancret, Boucher i tak dalej. Wizja pianisty na temat poetyki dźwiękowej autora Requiem była zbliżona do tego, co inspirowało w jego czasach Auguste’a Rodina, autora powszechnie znanego rzeźbiarskiego portretu kompozytora: to samo podkreślenie egocentryzmu Mozarta, konfliktu i dramatu Mozarta, czasami ukryty za czarującym uśmiechem, ukryty smutek Mozarta.

Ten rodzaj nastroju duchowego, „tonalność” uczuć była ogólnie bliska Gilelsowi. Jak każdy większy, niekonwencjonalnie wyczuwający artysta, miał kopalnia emocjonalna kolorystyka, która nadawała tworzonym przez niego obrazom dźwiękowym charakterystyczną, indywidualną i osobistą kolorystykę. W tej kolorystyce z biegiem lat coraz wyraźniej wyłaniały się surowe, przyćmione zmierzchem tony, surowość i męskość stawały się coraz bardziej zauważalne, budząc niejasne wspomnienia – jeśli będziemy kontynuować analogie ze sztukami pięknymi – kojarzone z dziełami dawnych Mistrzowie hiszpańscy, malarze szkoły Moralesa, Ribalty, Ribery, Velazqueza… (Jeden z zagranicznych krytyków wyraził kiedyś opinię, że „w grze pianisty zawsze można poczuć coś z la grande tristezza – wielkiego smutku, jak Dante nazwał to uczucie.”) Takie są na przykład Trzeci i Czwarty koncert fortepianowy Beethovena Gilelsa, jego sonaty, XII i XX szósty, „Pathetique” i „Appassionata”, „Księżycowy” i dwudziesty siódmy; Są to ballady op. 10 i Fantazja op. 116 Brahmsa, teksty instrumentalne Schuberta i Griega, sztuki Medtnera, Rachmaninowa i wiele innych. Dzieła, które towarzyszyły artyście przez znaczną część jego twórczej biografii, wyraźnie ukazywały metamorfozy, jakie zachodziły na przestrzeni lat w poetyckim światopoglądzie Gilelsa; czasami zdawało się, że na ich kartkach pojawia się żałobna refleksja...

Sama maniera sceniczna artysty, maniera „późnego” Gilelsa, również ulegała zmianom w czasie. Sięgnijmy chociażby do starych krytycznych relacji, przypomnijmy sobie, co miał kiedyś pianista – w młodości. Miało to miejsce, według zeznań tych, którzy to słyszeli, „murowanie budynków szerokich i mocnych”, doszło do „potwierdzonego matematycznie silnego, stalowego uderzenia”, połączonego z „spontaniczną siłą i oszałamiającym naciskiem”; była gra „prawdziwego pianisty”, „radosna dynamika wirtuozowskiej celebracji” (G. Kogan, A. Alschwang, M. Greenberg i in.). Potem przyszło coś innego. „Stal” uderzenia palca Gilelsa stawała się coraz mniej zauważalna, „spontaniczne” zaczęło być coraz ściślej kontrolowane, artysta coraz bardziej oddalał się od fortepianowego „atletyzmu”. A określenie „radować się” stało się chyba nie najodpowiedniejsze do określenia jego sztuki. Niektóre brawurowe, wirtuozowskie utwory brzmiały bardziej jak Gilels antywirtuoz- na przykład II Rapsodia Liszta, czy słynna g-moll op. 23, preludium Rachmaninowa, czy Toccata Schumanna (wszystko to często wykonywał Emil Grigoriewicz na swoich clavierabendach w połowie i końcu lat siedemdziesiątych). Pompatyczna wśród ogromnej liczby koncertujących słuchaczy, w audycji Gilelsa muzyka ta okazała się pozbawiona choćby cienia pianistycznej śmiałości czy popowej brawury. Jego gra tutaj – jak gdzie indziej – była nieco stonowana kolorystycznie i technicznie elegancka; celowo powstrzymywano ruch, moderowano prędkości – wszystko to pozwoliło cieszyć się dźwiękiem pianisty, niezwykle pięknym i doskonałym.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych uwaga publiczności w coraz większym stopniu skupiała się na clavierabendach Gilelsa, na powolnych, skupionych i pogłębionych epizodach wykonywanych przez niego utworów, na muzyce przesiąkniętej refleksją, kontemplacją i filozoficznym zanurzeniem w sobie. Słuchacz doświadczył tutaj chyba najbardziej emocjonujących wrażeń: on wyraźnie pokazywać widać było żywą, otwartą, intensywną pulsację myśli muzycznej wykonawcy. Było widać „bicie” tej myśli, jej odwrócenie w przestrzeni i czasie dźwięku. Coś podobnego można zapewne doświadczyć, śledząc pracę artysty w jego pracowni, obserwując rzeźbiarza przemieniającego dłutem blok marmuru w wyrazisty rzeźbiarski portret. Gilels wciągnął publiczność w sam proces rzeźbienia obrazu dźwiękowego, zmuszając ją do przeżycia na własnej skórze najbardziej subtelnych i złożonych perypetii tego procesu. Oto jeden z najbardziej charakterystycznych przejawów jego występu. „Być nie tylko świadkiem, ale także uczestnikiem tego niezwykłego święta, które nazywa się przeżyciem twórczym, inspiracją artysty – co może sprawić widzowi większą duchową przyjemność?” (Zahava B.E. Umiejętności aktora i reżysera. - M., 1937. s. 19.)- powiedział słynny radziecki reżyser i działacz teatralny B. Zahava. Czy dla widza, dla gościa sali koncertowej wszystko nie jest takie samo? Być uczestnikiem celebracji twórczych odkryć Gilelsa oznaczało doświadczyć naprawdę wysokich duchowych radości.

I jeszcze jedna rzecz w pianistyce „późnego” Gilelsa. Jego płótna dźwiękowe to sama integralność, zwartość, wewnętrzna jedność. Jednocześnie nie sposób było nie zwrócić uwagi na delikatne, iście biżuteryjne wykonanie „drobiazgów”. Gilels zawsze słynął z tego, co pierwsze (solidność form); w drugim osiągnął wielkie umiejętności właśnie w ciągu ostatniego półtora do dwóch dekad.

Jego melodyczne reliefy i kontury wyróżniały się szczególną filigranem opracowania. Każda intonacja była elegancko i precyzyjnie zarysowana, niezwykle wyostrzona na krawędziach i wyraźnie „widoczna” dla publiczności. Najmniejsze zakręty motywyczne, ogniwa, ogniwa – wszystko było przepełnione wyrazistością. „Sposób, w jaki Gilels przedstawił to pierwsze zdanie, wystarczy, aby umieścić go w gronie najwybitniejszych pianistów naszych czasów” – napisał kiedyś jeden z zagranicznych krytyków. Nawiązano do początkowej frazy jednej z sonat Mozarta, zagranej przez pianistę w Salzburgu w 1970 roku; z tego samego powodu recenzent mógł nawiązać do frazowania w którymkolwiek z utworów znajdujących się wówczas na liście utworów Gilelsa.

Wiadomo, że każdy liczący się wykonawca koncertowy intonuje muzykę na swój sposób. Inaczej Igumnov i Feinberg, Goldenweiser i Neuhaus, Oborin i Ginzburg „wymawiali” tekst muzyczny inaczej. Styl intonacji pianisty Gilelsa kojarzony był niekiedy z jego oryginalną i charakterystyczną mową potoczną: skąpstwo i precyzja w doborze wyrazistego materiału, lapidarium, pogarda dla piękna zewnętrznego; w każdym słowie jest waga, znaczenie, kategoryczność, wola...

Każdy, kto zdążył być na ostatnich występach Gilelsa, zapewne zapamięta je na zawsze. „Etiudy symfoniczne” i cztery utwory op. 32 Schumann, Fantazje, op. 116 oraz Wariacje na temat Paganiniego Brahmsa, Pieśń bez słów As-dur (Duet) i Etiuda a-moll, pięć preludiów op. 74 i Trzecia Sonata Skriabina, Dwudziesta Dziewiąta Sonata Beethovena i Trzecia Prokofiewa – to wszystko prawdopodobnie nie zostanie wymazane z pamięci tych, którzy słyszeli Emila Grigoriewicza na początku lat osiemdziesiątych.

Patrząc na powyższe zestawienie nie sposób nie zauważyć, że Gilels, mimo bardzo zaawansowanego wieku, włączał do swoich programów utwory niezwykle trudne – same „Wariacje” Brahmsa są tego warte. Albo Dwudziestą Dziewiątą Beethovena... Ale mógłby, jak to mówią, ułatwić sobie życie, grając coś prostszego, mniej odpowiedzialnego, technicznie mniej ryzykownego. Ale po pierwsze, w sprawach twórczych nigdy nie ułatwiał sobie niczego; nie było tego w jego zasadach. Po drugie: Gilels był bardzo dumny; w czasie swoich triumfów – tym bardziej. Najwyraźniej zależało mu na tym, aby pokazać i udowodnić, że jego doskonała technika pianistyczna nie osłabła przez lata. Że pozostał tym samym Gilelsem, jakim go znano wcześniej. W zasadzie tak to wyglądało. A pewne wady techniczne i awarie, które przydarzyły się pianiście w jego schyłkowym wieku, nie zmieniły ogólnego obrazu.

Twórczość Emila Grigoriewicza Gilelsa była zjawiskiem dużym i złożonym. Nic dziwnego, że wywoływało to czasami różnorodne i nierówne reakcje. (W. Sofronicki powiedział kiedyś o swoim zawodzie: tylko to, co dyskusyjne, ma w nim wartość - i miał rację.) Pamiętam, że na krótko przed śmiercią Gilelsa jeden z krytyków muzycznych, będąc na jego występie, mówił tak: oto: „Ostrzeżenia w trakcie gry, zdziwienie, a czasem sprzeciw wobec niektórych decyzji E. Gilelsa [...] paradoksalnie ustępują po koncercie najgłębszej satysfakcji. Wszystko układa się na swoim miejscu” (Recenzja koncertu: 1984, luty-marzec//muzyka radziecka. 1984. nr 7. s. 89.). Obserwacja jest słuszna. Rzeczywiście, wszystko w końcu się „ułożyło”… Twórczość Gilelsa miała bowiem ogromną siłę artystycznej sugestii, zawsze we wszystkim była prawdziwa. A prawdziwa sztuka nie może być niczym innym! Przecież, jak to cudownie powiedział Czechow, „szczególnie dobrze, że nie można w tym kłamać... Można kłamać w miłości, w polityce, w medycynie, można oszukiwać ludzi i samego Pana Boga... - ale można nie można oszukiwać w sztuce…”

Audycji można słuchać na częstotliwości 102,3 FM - Kołomna, Moskwa Południowa i obwód moskiewski. Można połączyć się z internetowym radiem medialnym „Blago” z Kołomnej i słuchać naszych audycji przez całą dobę. Możesz rozpocząć poranek od ćwiczeń. Wtedy filozofia pomoże Ci uporządkować umysł na „Uniwersytecie”. W przerwie na lunch warto posłuchać autorskiej piosenki, a program Czas Kultury przybliży Ci artystów, kompozytorów i pisarzy. Cudowne opowieści o Obywatelach Nieba i kilka minut muzyki klasycznej sprawią, że przeczytanie dobrej książki nie będzie możliwe. Przed pójściem spać zaproś dzieci do posłuchania bajki w radiu i dowiedzenia się czegoś nowego z historii Ojczyzny.

Słuchaj radia multimedialnego „Blago” w Internecie.

Adresy transmisji online

Oferujemy 6 różnych transmisji internetowych z Kołomnej, których możesz słuchać w różnych kategoriach jakości.

Do słuchania online na smartfonie z systemem Android (HTC, Samsung, Sony, LG itp.) polecamy następujące bezpłatne aplikacje:

Jakie jest radio Radio Blago 102,3 FM w Kołomnej?

Media internetowe www.strona

Zaświadczenie o rejestracji środków masowego przekazu El nr TU50-02262 wydane przez Federalną Służbę Nadzoru w Sferze Łączności, Technologii Informacyjnych i Komunikacji Masowej (Roskomnadzor) dla Organizacji Non-Profit „Charytatywna”.

Redaktorzy nie podają żadnych informacji ogólnych.

Już od kilkunastu lat działa strona internetowa Radia „Blago” 102,3 FM w Kołomnej, ciesząc się zainteresowaniem słuchaczy zarówno radia online, jak i offline.

Wszystko to dzieje się wyłącznie dzięki Tobie!

Jeszcze raz dziękuję! My też Cię kochamy!

Irina Zaitseva, redaktor naczelna

Czas kultury

Napisz do nas:

Ogólny adres redakcji:

Informacje prawne

Redakcja i wydawca

Wszelkie prawa zastrzeżone

Serwis mediów internetowych 102,3 FM

Zasady korzystania z materiałów

Serwis www.site (zwany dalej Serwisem) zawiera materiały chronione prawem autorskim, znaki towarowe oraz inne materiały chronione prawem, w szczególności teksty, fotografie, materiały wideo, obrazy graficzne, utwory muzyczne i dźwiękowe itp. Zespół redakcyjny Serwisu Serwis posiada prawa autorskie do korzystania z treści Serwisu (w tym prawo do selekcji, porządkowania, systematyzowania i przekształcania danych zawartych w Serwisie, jak również samych danych źródłowych), z wyjątkiem przypadków wyraźnie wskazanych w treści materiałów opublikowane na Stronie.

Użytkownik Sieci ma uprawnienia do

Korzystanie z zamieszczonych materiałów tekstowych o objętości nie większej niż 300 (trzysta) znaków, z wyłączeniem znaków interpunkcyjnych, z wzmianką o nazwisku autora, a także z linkiem do serwisu i adresem www.site. Przedrukowując materiał ze strony internetowej w Internecie, należy podać adres (URL), pod którym materiał został pierwotnie opublikowany;

Bezpłatna reprodukcja plików audio, filmów i zdjęć do osobistych, niekomercyjnych celów (osobiste blogi, inne zasoby osobiste). W przypadku takiego użycia należy podać nazwisko autora (nazwisko fotografa).

W każdym przypadku będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o wykorzystaniu naszych materiałów. Powielanie w całości lub w części materiałów zamieszczonych na stronie internetowej www..ru bez pisemnej zgody właściciela praw autorskich jest zabronione.

Historia

„Na antenie w Kołomnej działa Radio Kolomna „Blago”. Możesz nas słuchać na częstotliwości 102,3 FM i transmitować online na naszej stronie internetowej.

Jak mogliśmy pomyśleć, że pomysł stworzenia Radia Kolomna może przerodzić się w prawdziwy projekt, który w całości zawdzięczamy serwisowi „Radio dla siebie”. Nie mieliśmy nawet nadziei, że pewnego dnia będziemy kroczyć po tej chwiejnej drabinie „Mediów” i nagle zobaczymy w rękach kilka rodzajów „Licencji”. Dlatego wyrażamy szczerą wdzięczność Siergiejowi Komarowowi, dyrektorowi generalnemu Broadcasting Technologies LLC - zainspirował nas jego niesamowity optymizm: „Zrób to - a zadziała”.

Wsparła nas Walentyna Tereshkova, pierwsza na świecie kobieta-kosmonautka. Evgeny Velikhov, prezes Rosyjskiego Centrum Naukowego „Instytut Kurczatowa”, Wasilij Simachin, Aleksiej Pawlinow, Roman Falaleev, Igor Szachanow pomogli w stworzeniu bazy technicznej. Przeorysza Ksenia, przeorysza klasztoru Świętej Trójcy Nowo-Golutwin, Ludmiła Szwecowa, Elena Kamburowa, Grigorij Gładkow, Larisa Bielogurowa, Walerij Szaławin, Siergiej Stiepanow, Władysław Druzhinin – reżyser, Leonid Kutsar – aktor, Stanislav Fedosov – aktor wyrazili i wypowiedzieli wiele naszych programów. Wszystkim Państwu, którzy uczestniczyli i nadal uczestniczą w powstaniu Radia „Blago” składamy wyrazy miłości i wdzięczności.

Wcześnie rozpoczął naukę muzyki, jego pierwszym nauczycielem był Ya. I. Tkach, który swego czasu studiował w Paryżu u słynnego Raoula Pugnota (nauczycielem R. Pugnota był uczeń Chopina J. Mathias).

Emil Grigoriewicz Gilels urodził się 19 października 1916 r. w Odessie. Wcześnie rozpoczął naukę muzyki, jego pierwszym nauczycielem był Ya. I. Tkach, który swego czasu studiował w Paryżu u słynnego Raoula Pugnota (nauczycielem R. Pugnota był uczeń Chopina J. Mathias). Tkacz od razu zorientował się, z jakim talentem ma do czynienia. Gilels miał zaledwie 9 lat, gdy nauczyciel w swoim opisie napisał: „W przyszłości ZSRR wzbogaci się o pianistę światowej klasy”.

11 czerwca 1929 Gilels dał swój pierwszy solowy koncert. 50 lat później, w 1979 roku, uczcił to wydarzenie koncertami w Operze w Odessie i w Sali Wielkiej Konserwatorium Moskiewskiego.

W 1930 Gilels wstąpił do Konserwatorium w Odessie w klasie B. M. Reingbalda, którego uważał za swojego prawdziwego nauczyciela muzyki, a rok później grał na Ogólnoukraińskim Konkursie Muzyków w Charkowie. W tym samym 1931 roku Arthur Rubinstein, który przyjechał z trasą koncertową do Odessy, wysłuchał go, a następnie niejednokrotnie wspominał swoje pierwsze spotkanie z Gilelsem: „Nie mogę znaleźć słów, aby opisać, jak grał, powiem jedno: jeśli on kiedykolwiek przyjedzie do Stanów Zjednoczonych, nie mam tu nic do roboty”.

W 1933 roku na I Ogólnounijnym Konkursie Muzyków Wykonawczych mało znany w Moskwie szesnastolatek obalił wszelkie przewidywania dotyczące wyniku konkursu. „Dobrze pamiętam” – powiedziała pianistka Maria Grinberg – „jak zagrał Parafrazę Liszta na temat z „Wesela Figara” Mozarta i jak w ostatniej kulminacyjnej chwili cała publiczność wstała”. Po bezwarunkowym zwycięstwie w konkursie Gilels zasłynął w całym kraju. Ludzie chcieli go słuchać wszędzie. A grał dużo, tak dużo, że nie starczało mu czasu na niezbędną spokojną pracę. A potem, z charakterystyczną dla siebie determinacją, młody pianista przerywa swoje koncertowe występy i wraca do Odessy, do Reingbalda. Po ukończeniu konserwatorium w listopadzie 1935 Gilels wyjechał do Moskwy, do Wyższej Szkoły Doskonałości przy Konserwatorium Moskiewskim, gdzie jego dyrektorem został G. G. Neuhaus. Wkrótce do Moskwy przyjeżdża Otto Klemperer i Gilels gra z nim III Koncert Beethovena. Dramaturg Alexander Afinogenov napisał w swoim dzienniku: Gilels „dotknął klawiszy - a fortepian zadzwonił z pewną czystością i duszą. A Klemperer poprowadził orkiestrę, jakby kładąc ją pod fortepianem, tworząc z tego miękkie tło dla wykonawcy fortepian zyskał jeszcze więcej, a publiczność to doceniła”.

W 1938 roku odbył się w Brukseli Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Eugeniusza Ysaï, którego prestiż był niezwykle wysoki, a program szczególnie złożony. Już sama lista nazwisk członków jury może zachwycić każdego muzyka: Waltera Giesekinga, Emila Sauera, Arthura Rubinsteina, Roberta Casadesusa, Samuela Feinberga, Carlo Zecchi, Leopolda Stokowskiego... Skład uczestników był, co tu dużo mówić, bardzo mocny że Arturo był wśród nich Benedetti Michelangeli. Gilels odniósł wspaniałe zwycięstwo. Emil Sauer, uczeń Franciszka Liszta i Mikołaja Rubinsteina, stwierdził, że takiego talentu nie słyszał przez ostatnie pół wieku, czyli od czasów jego wielkich nauczycieli.

Ale spokojne zbieranie owoców sukcesu nie leżało w naturze muzyka – ciężko pracuje, nie dając sobie wytchnienia. W tym samym roku porzucono School of Higher Excellence i Gilels rozpoczął naukę w Konserwatorium Moskiewskim. Rozpoczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana. Gilels gra w jednostkach wojskowych, w szpitalach, na tyłach; jeden z pierwszych, którzy udali się do oblężonego Leningradu. W 1945 przemawia w Poczdamie na konferencji szefów rządów ZSRR, USA i Wielkiej Brytanii.

Po zakończeniu wojny powierzono mu najważniejszą misję: po raz pierwszy reprezentować w wielu krajach sztukę radziecką, sztukę zwycięskiego kraju. Tak więc w 1955 roku jako pierwszy radziecki muzyk udał się w trasę koncertową do USA, gdzie wywołał sensację.

Minęły lata. Działalność koncertowa Gilelsa nabrała rozmiarów światowych. Gdziekolwiek grał, triumfy stawały się niemal znajomym tłem. Występował z najsłynniejszymi orkiestrami i dyrygentami, jego płyty trafiły do domów milionów ludzi. 12 września 1985 Gilels dał koncert w Helsinkach, który okazał się ostatnim w jego życiu; miesiąc później, 14 października, zmarł nagle w Moskwie.

Gilels miał ogromny repertuar, był uniwersalny w umiejętności tworzenia „własnej” muzyki z najróżniejszych epok i stylów - od Mozarta po Prokofiewa, od Beethovena po Strawińskiego.